प्रा. त्र्यं. वि. सरदेशमुखांची अप्रतिम कविता
ती दशमीची रात्र चांदणी, मावळतीला चंद्र ढळे
देवघरातील वात उजळता, डोळ्यामधले जळ न खळे
दीनदयाळा पतितपावना, नाव लागली धारेला
कर्णधार हो पंखाखाली घेशील का रे बाळाला
कुंकुमाक्षता वाहून आलो, ओसरीवरी हळुचसे
चार वासरे तृणांकुराच्या, सुख शयनावर पडलीसे
निढळावरती रुळत चांदणे, गालावरती हसे खळी
दुजा पहुडला, कुशीत घेऊन, मुक्‍ताईची दीपकळी
सोपानाला पाहून उघडा, चित्त बावरे भडभडले
खांद्यावरच्या उपवस्त्राने, चौघांनाही झाकीयले
गाढ झोपल्या हरीण पाडसा सोडूनी देशांतरी आलो
वणवण झाली असतील बाळे, मनी येऊनी तळमळलो
कसा करंटा किती अदय मी, करुण रसाने घर भरले
अर्धांगीवरी अविश्‍वसुनी मी, यतीमार्गा अनुसरले
अंजन पडले डोळ्यामधी जई, प्रेमपंथ मी आचरिला
संन्याशाच्या चोख निवृत्तीस, मांडीवरी मी खेळविला
ज्ञान पाठीशी रांगत आले, तळगाभा लखलखला
बोबडकांद्या वचनांनीही, जीवाधीरा शांतविला
एका हाती निवृत्तीसह, दुसऱ्या हाती ज्ञानाला
घेऊन चढलो ऐन चढणीचा, सुगमपणे सोपान भला
कडकडुनी मग भेटे मुक्‍ता, लेक लाडकी उद्धरिणी
असे वाटते मरून यावे, तिच्या पोटचे होऊनी
पंढरीनाथा कशास ही रे, दिलीस गुणसुंदर बाळे
मुके न घेता, उरी न धरता, तसेच आलो परभारे
ती दशमीची रात्र चांदणी, मावळतीला चंद्र ढळे
देवघरातील वात उजळता, डोळ्यामधले जळ न खळे