अट्टाहास				करकरीत तिन्हीसांज हाडे गोठवणारी थंडी आणि नर्मदेचा तीर दिसला तो अश्‍वत्थ वृक्षाखाली अंगावरच्या जुनेराच्या चिंध्या सावरत कपाळावर होती भळभळती जखम आरंभला होता त्यानं त्याच्याच आयुष्याचा यज्ञ आणि अर्पित होता त्याच्याच कर्माच्या समिधा स्वाहाकाराचा त्याचा ध्वनी मिसळून दूर जात होता नर्मदेच्या खळाळत्या प्रवाहाबरोबर यज्ञातल्या धुरानं कोंदला होता अवघा परीसर अश्‍वत्थाच्या आश्रयाला आलेल्या पाखरांचा गुदमरत होता श्‍वास घरट्यातली नुकतीच जन्मलेली पिलं पडत होती पटापट खाली मरणाचा हा खेळ पाहून विचारलं त्याला कशासाठी हा अट्टाहास म्हणाला, आणखी एका द्रौपदीच्या श्रापासाठी उच्चारावा तिनं माझा मृत्यू त्याचसाठी हा अट्टाहास केवळ त्याचसाठी स्वाती हुद्दार