शोध निरंतर

कित्येक युगांपासून मी घेतेय शोध माझ्यातल्याच मी चा
माझ्यातल्या चैतन्या ! वेद पुराणांमधून शोधलं तुला
पृथ्वीच्या अग्रावर स्वार होऊन घातल्या
कित्येक प्रदक्षिणा तेजोनिधी भोवती
प्रकाश वर्षांवर स्वार होऊन घातली संपूर्ण सूर्यमाला पालथी
ब्रह्मांडाच्या पोकळीत घेतली किती आवर्तने
सप्तसागराच्या खोल तळात घेतला शोध
धुंडाळली आकाशाचे उदर फाडून उंचचउंच गेलेली हिमशिखरे
घेतला कानोसा खळाळणाऱ्या पाण्याचा, सळसळणाऱ्या रानाचा
मंदीरातल्या घंटेचा, मशिदीतल्या अजानचा
उत्पत्ती, स्थिती, लयानंतर
राख राख झालेल्या कणांमध्येही घेतला धांडोळा
त्याच राखेतून पुन्हा उभारी घेतलेल्या
कोवळ्या लुसलुशीत कोंबातही शोधलं तुला
माझ्यासह सगळं ब्रह्मांड व्यापून उरलेल्या चैतन्या
तुझ्याच शोधात राजवैभव त्यागून
बोधिवृक्षाखाली ध्यानस्थ झालेल्या
सिद्धार्थाला तू गवसलास आणि तो बुद्ध झाला
तेव्हापासून मीही घेतेय तिथेच युगांपासून तुझा शोध
निरंतर...

स्वाती हुद्दार
13 जून 2015

तुझी साक्ष

असंख्य सूर्यमाला, असंख्य ग्रह तारे
आणि हे सगळे कवेत घेणारी अतिप्रचंड पोकळी
या सगळ्या पसाऱ्यातील एका सूर्यमालेतल्या
पृथ्वीवरच्या एका देशातल्या
एका छोट्याशा गावात राहणारा
एक छोटासा जीव.
विश्‍वाच्या या अफाट पसाऱ्यातला
केवळ एक ठिपका
जेव्हा तुझ्या अस्तित्वालाच आव्हान देतो,
तुझे असणे नाकारतो,
तेव्हा हे जग्गनियंत्या
तुझ्या चेहऱ्यावर उमटणारी
हलकीशी स्मित रेषा पाहून चकाकते वीज आकाशात
आणि सगळं विश्‍व व्यापून दशांगुळे उरलेला तू
हळूच तुझे कृपाळू बाहू पसरवून
त्याला कवेत घेतो
त्याचं बुद्धिकौशल्य, त्याचं वक्‍तृत्व,
त्याचा तुझ्या नसण्यावरचा विश्‍वास
ठामपणे मांडण्यासाठी त्याला शब्दांचं बळ पुरवतो
कारण तो आहे तुझाच अंश
एक दिवस तुझ्यातच सामावणारा
पण तोपर्यंत तुझ्या नसण्याचे संदर्भ तो देत राहणार
तुझ्याच साक्षीनं

स्वाती हुद्दार
2 जून 2015