स्वरचक्र स्वाती हुद्दार सूर गुंजताहेत अनंत काळापासून. युगांच्या समेवर. क्षितिजाच्या मैफलीत. त्या स्वरांनी दीप राग छेडला की प्रकाशतात तारकापुंज आणि उजळून जाते अवघे अवकाश. रंगतो दीपोत्सव ब्रह्मांडात. चंद्रही उतरतो चांदीच्या रथातून त्या मैफलीत, नीज विसरून साठवतो तनामनात तो अनादी स्वरविलास. शुक्राची चांदणी ते स्वरवैभव ऐकून लख्ख प्रकाशते. आता सुरू होते भैरवी. भैरवीच्या कोमल स्वरांनी प्रकाशतात प्रकाशकण पूर्वेच्या अंगणात. आणि उमलू लागते चैतन्य पानाफुलांवर. त्या दैवी स्वरांचा सुगंध घेऊन फुलतो मोगरा आणि दरवळतो आसमंत. भूपाळीच्या सुरांनी चाफ्याच्या फांद्याफांद्यांवर फुलते वैभव. बहाव्याच्या सोनेरी उत्सवाने उजळतात दशदिशा. आम्रतरूवर गाऊ लागतो कोकीळ. या रंगगंधोत्सवाचा साक्षीदार होण्यासाठी सूर्यही येतो सात घोड्यांच्या रथावर स्वार होऊन. चैतन्याने न्हाऊन निघते अवघी धरा. कमलपुष्पात रात्रभर बंदिस्त झालेला भ्रमरही सोडवून घेतो ती मिठी आणि करू लागतो गुंजारव. पक्ष्यांचा किलबिलाटही देतो दाद त्या सुरांना. त्या स्वरांचा रंग चढतो अवघ्या सृष्टीवर. क्षितिजाला लगडलेल्या त्या स्वरांच्या रेशमी लडींवर हिंदळतेय सृष्टी षड्‌जापासून षडापर्यंत. मल्हारातूनच रिमझिमतो पाऊस. चमकते दामिनी. मेघ देतात साथ मृदंगासारखी. उमलते जीवन. कोण्या मियॉंने छेडले होते असेच स्वरवैभव मल्हारचे आणि भारून टाकली होती सारी सृष्टी आकाशातून कोसळणाऱ्या चैतन्याने. पुरियाच्या साथीनेच मावळतात दिशा दाही. उतरते सांज धरेवर मारव्याच्या साक्षीने. फुलू लागते चांदणवेळ मारूबिहागाच्या स्वरात. नीज उतरू लागते मालकंसातून अलगद. नाद-स्वरांचे हे आवर्त, अनाहत, अव्याहत. ऋतुचक्र, जीवनचक्राचे साक्षीदार असलेले हे सूर अनंत, अपार.